Tijdens het aanvullen van mijn grote Nederlandsch-Indische stamboom zie ik veel personen voorbijkomen met ieder een eigen verhaal, groot en klein. Ieder verhaal telt, het vertelt immers een stukje van de geschiedenis van Nederlands-Indië, hoe klein ook.

Twee personen, trokken mijn aandacht, het echtpaar Louis Frederik Gusdorf en Anna Margaretha Elisabeth Tausent. Wat was zo speciaal aan hen? Zij stierven op dezelfde dag, slechts enkele uren na elkaar. Wellicht een ziekte of ongeluk, dacht ik bij mijzelf, maar de waarheid was anders.

Toen zij op 24 juli 1903 overleden, was Louis pas 25 jaar, Anna 24 en samen pas een jaar getrouwd. Nu kwam er al een eind aan hun geluk. Nieuwsgierig als ik ben, zocht ik hen in de oude kranten. Ik vond hen en las daar het verhaal van hun laatste momenten samen.

Anna was de eerste die overleed. De achterblijvende weduwnaar kon dit niet begrijpen. Het Soerabaijasch handelsblad van 24 juli 1903 schreef het volgende:

Luitenant Gusdorf alhier heeft zelfmoord gepleegd uit wanhoop over het overlijden zijner echtgenoote. (Ons werd verzocht van dit droevig geval geen melding te maken, waaraan wij bereid waren te voldoen, doch aangezien de Javabode het heden blijkens een telefoonische mededeeling van onzen Bataviaaschen correspondent het bericht heeft opgenomen, vervalt de beweegreden om het te verzwijgen).

Er was dus iemand die de reden van zijn overlijden wilde verzwijgen, maar of dat de familie was of juist de legerleiding, dat is onduidelijk. Een dag na het overlijden werden zij samen begraven op het Europese kerkhof van Semarang. De locomotief van 25 juli 1903 schreef over een “indrukwekkende stoet” die bijna geheel bestond uit militairen. Bij aankomst op het kerkhof volgde een eerste salvo, de tweede klonk toen de kisten waren neergelaten. Majoor Hanssen, commandant van het 5^e bataljon nam het woord, en schetste een mooi, positief beeld van de overleden luitenant.

Het maakte veel indruk in de stad en er werd nog lange tijd over gesproken. Het laat zien dat eenieder zijn eigen verhaal heeft. Het is de kunst om het vast te leggen en bewaren voor volgende generaties.