Toen Kees Vink zich meldde als oorlogsvrijwilliger, kende hij daar niemand. Zijn Rotterdamse vrienden zaten bij een ander bataljon. Nog voor zijn reis naar Engeland vond hij enkele goede vrienden, die elkaar door de zwaarste tijden heen hielpen.

Vandaag maken we kennis met Arie van der Kraan, geboren op 25 oktober 1923 als vijfde van de zes kinderen van Johannes en Pieternella van der Kraan-Hansen. Hij groeide op in het Haagse stadscentrum, doorliep de lagere school en ging aan de slag als bakkersloper. Op 18 december 1945 koos hij een andere richting en meldde zich aan bij het leger.

Een hechte vriendschap ontstond. In Kees’ brieven aan huis is Arie een van de meest genoemde personen. Ook al werd hij elders ingezet, hij bleef zijn vriend bezoeken. Eenmaal schreef hij dat Arie hem had gebeld om gelukkig nieuwjaar te wensen. Arie was een kei in het onthouden van verjaardagen en vooral in het regelen van cadeaus.

Door een verwaarloosde oorontsteking kon Arie niet meer in het veld ingezet worden. Hij volgde een cursus tot chauffeur, om de luitenant rond te rijden.

Arie en Kees troffen elkaar regelmatig in de stad of tijdens verlof op Tretes onder Soerabaja. Zo ook in de week van 4 tot 10 december 1948. Arie had enkele nachtdiensten, waardoor zij niet de gehele tijd met elkaar konden doorbrengen, maar het voelde voor beiden even vertrouwd.

De vriendschap hield stand tot het einde. Als een van de goede vrienden stond hij na het sneuvelen van Kees achter de kist als één van de kransdragers. Op verschillende foto’s is te zien hoe de altijd vrolijk ogende soldaat geëmotioneerd onderuit blijft kijken.

De Waterman bracht hem met de repatriëring van II-10 R.I. terug naar huis. Eenmaal terug in zijn thuisstad pakte hij zijn leven weer op, huwde een jaar later met Johanna Scholten en kreeg twee kinderen.

Hij bleef bij het leger aangesloten en verplaatste bij de reorganisatie van 1953 naar het Garderegiment Jagers. Hierna stopt zijn dossier.

Toen Arie op 4 januari 2013 op 89-jarige leeftijd overleed nam hij zijn herinneringen aan Kees met zich mee. De fijne tijd die zij samen gekend hadden, maar ook het plotselinge afscheid. Enkel de foto’s vertellen hun verhaal nu nog.