Toen Kees Vink zich meldde als oorlogsvrijwilliger, kende hij daar niemand. Zijn Rotterdamse vrienden waren ingedeeld bij een ander bataljon. Nog voor zijn reis naar Engeland vond hij drie goede vrienden, die elkaar door de zwaarste tijden heen hielpen. Vandaag een blik op een van hen.

Louis Bergman, oudste zoon uit het tweede huwelijk van zijn vader Louis met Catharina Nelemans, werd geboren op 20 augustus 1921 in Rotterdam. Tijdens de oorlog, op 6 juni 1941, overleed vader aan boord van het schip IJsselhaven dat voer in de Atlantische Oceaan. Zelf kwam hij door onbekende oorzaak vanaf 3 september 1943 in Rusland terecht. Wellicht zorgde dat ervoor dat Louis zich op 18 december 1945 aanmeldde bij het leger.

Als een van de vele Rotterdammers werd hij ingedeeld bij II-10 R.I. Vermoedelijk kende hij enkele stadsgenoten, daar hij met hen al in de eerste maand op de foto verscheen.

Louis raakte bevriend met Kees Vink. Uitstapjes in Engeland volgden en ook op Java hadden zij regelmatig verlof in Soerabaja. Samen met Jacques Stokvis en Arie van der Heijden vormden zij een hechte vriendschap. Toch verwaterde het contact gedurende het tweede jaar in Indië. Kees schreef dat hij al een tijdlang niets meer had gehoord van Louis. Hij besloot er geen tijd meer aan te besteden. Zou er meer gebeurd zijn?

Na Kees’ sneuvelen was hij een van de grote ontbrekenden, terwijl zij notabene in dezelfde sectie zaten.

Louis’ staat van dienst toont dat hij drie maanden later voor vijf dagen was opgenomen in het verlofcentrum van Soerabaja, waarna hij op 13 mei 1949 naar Nederland reisde. Met een binnenvaartschip naar Tandjong Priok in Batavia, om daar aan boord te gaan van de Waterman voor de grote reis.

Terug in Nederland werd hij arbeider in een drukkerij, poetser op de Rotterdamse tram en uiteindelijk bediende voor de grote vaart. Louis verhuisde tien keer, huwde nooit en kreeg geen kinderen.

Toen Louis op 15 november 1973 op 52-jarige leeftijd in Dordrecht overleed, verdween met hem een stukje van Kees. Ook al hadden zij elkaar al een half jaar niet meer gezien voor het sneuvelen, toch droeg hij de herinneringen bij zich. Enkel de foto’s vertellen hun verhaal nu nog.