Het Bataviaasch nieuwsblad van 2 maart 1900 berichtte over de uitvaart van Generaal van der Heijden. Deze had plaatsgevonden op 31 januari 1900, maar werd nu pas verslagen.

De krant opende: “Reeds vroeg in den ochtend heerschte er een eigenaardige drukte aan het station te Arnhem”. Treinen uit het hele land brachten officieren in groot uniform die richting Bronbeek gingen.

Tal van genodigden waren vroeg aanwezig om nog een bloemstuk te kunnen leggen bij de kist. Volgens het dagblad was nu pas duidelijk “hoe diep betreurd deze groote doode is, hoe door gansch het land gevoeld, begrepen wordt dat Nederland een zijner edelste zonen in Karel van der Heijden heeft verloren”. Zelfs koningin Wilhelmina en haar moeder, koningin-regentes Emma zonden telegrammen en lieten kransen leggen bij de kist.

De overledene had vooraf verklaard een eenvoudige uitvaart te willen. Het kreeg geen officieel militair karakter, maar toch was de belangstelling groot. Bewoners van Bronbeek deden een uitgeleide tot aan de poort. Op de kist lagen enkel de bloemkransen van de koninginnen en enkele ordetekenen van de generaal. Koetsen met hoge genodigden volgden de stoet.

Een laatste eresaluut werd gegeven, waarna de fraaie eikenhouten kist in de lijkwagen werd geplaatst. Om twaalf uur zette de stoet zich in beweging. De muziekkapel liep voorop en speelde een treurmars.

Ondanks de kou en de sneeuw bewezen honderden belangstellenden de generaal een laatste groet. Bij begraafplaats Moscowa stopte de stoet. Onder begeleiding van acht invalide slippendragers werd de kist naar zijn laatste rustplaats gebracht waar de mensen, waaronder officieren van alle wapens, van het Indische leger en een deputatie van de Nederlandse Bond van oud-onderofficieren, zich hadden verzameld.

De kist daalde in de groeve terwijl het koraalspel ten gehore werd gebracht. De minister van koloniën nam hierna als eerste het woord: “met Karel van der Heijden, daalt een stuk van de Indische geschiedenis, van Indië zelf ten grave”. Meer sprekers volgden, waarna de plechtigheid was geëindigd. De held van Samalangan was niet meer.