Stelt u zich voor: Het is het jaar 1948 en een bekende van u bevindt zich aan de andere zijde van de wereld, in de kolonie Nederlands-Indië om daar de orde en veiligheid te bewaken.

U bent zijn eerste contactpersoon. Enkel geruststellende berichten over het leven aan het front komen door. “Het is hier saai”, “er gebeurt hier nooit iets” en “we zijn uitgegaan in de stad” is het enige wat u leest in de brieven.

Geen vuiltje aan de lucht. De repatriëring komt steeds dichterbij. Hij komt de tijd op deze manier echt wel door. Nog even volhouden en hij komt weer thuis.

Maar dan, op een vroege ochtend, ziet u de auto van de burgemeester voorrijden. Hij parkeert bij u in de straat. Wat vreemd dat hij net bij u in de staat moet zijn. Verhip, hij loopt richting uw voordeur. Plotseling hoort u geklop op de deur. U doet open en ziet de burgemeester met een bedrukt gezicht staan. Wat gaat er door u heen?

Dit was de realiteit in de tweede helft van de jaren veertig. Veel gezinnen, waarvan een geliefde zich in Indië bevond, vreesden voor dit moment. De burgemeester kwam niet zonder reden op bezoek. Hij kwam het nieuws brengen dat een zoon, echtgenoot of vader was gesneuveld. Hij kon maar weinig informatie delen over het hoe en waarom. Zelf kreeg hij het nieuws per telegram met de opdracht om de familie in te lichten.

Bij zijn vertrek liet hij de familie achter met veel verdriet, onmacht en vragen die wellicht nooit meer beantwoord zouden worden.

Uit naam van II-10 R.I. moest dit bericht in totaal 24 keer verteld worden. De burgemeesters van Abcoude, Amsterdam (2x), Arnhem, Bedum, Goor, ’s-Gravenhage (2x), Lichtenvoorde, Markelo, Oude Pekela, Schiedam, Tilburg, Velp, Wierden, Zelhem, Zuilen en Zwolle kwamen in actie, maar zoals hieruit blijkt, was er één burgemeester die het vaakst slecht-nieuwsgesprekken moest voeren. Piet Oud van de gemeente Rotterdam bracht alleen al voor dit bataljon zes keer het vreselijkst denkbare nieuws. Een vierde van het totaal aantal gesneuvelden. De familie van Kees Vink was er daar één van.