Soerabaja was de plaats waar Kees Vink en de andere mannen van II-10 R.I. werden opgevangen na hun aankomst in de Oost. Tijd om te kunnen omgaan met de cultuurshock was er maar kort, want de kolonie moest immers teruggewonnen worden.

Verschillende overplaatsingen volgden na aankomst door de gehele oosthoek van Java elkaar op. Eén van deze locaties was de suikerfabriek Kedawoeng bij Pasoeroean, ten oosten van Soerabaja. Vóór de oorlog met Japan was het een goed draaiende onderneming. Bij de onderneming waren woningen gebouwd voor het Europees personeel.

Met de komst van de Japanners verdwenen al snel de Europese medewerkers en hun gezinnen. De vrijgekomen beroepen werden opgevuld door de voormalige Inlandse medewerkers.

Na de Japanse capitulatie op 15 augustus 1945 kwamen de Europeanen nog niet terug. Twee dagen na het uitroepen van de onafhankelijkheid, begon een bloedige strijd. Het was onrustig in de omgeving. Rampokkende bendes en vrijheidsstrijders trokken voorbij de onderneming. Het aanwezige personeel werd verjaagd.

Toen Kees en zijn compagnie in april 1948 arriveerden bij de fabriek, was de rust enigszins hersteld. Het voorgaande jaar was het eerste oogstseizoen sinds de heropening met succes afgerond. Desalniettemin bleef het onveilig in de regio. Meer dan eens moest Kees op patrouille om de omliggende kampongs en de nabijgelegen stad te bevrijden van de vijand. Wie die vijand was, wist zelfs hij op dat moment niet.

Aan het verblijf op Kedawoeng zat ook een voordeel. In Rotterdam had hij een machinistenavondopleiding gevolgd en afgerond. Machines hadden zijn interesse. De fabriekshal waarin de geoogste suiker werd verwerkt, stond er vol mee. In enkele brieven benoemde hij aan zijn ouders hoe hij zijn ogen uitkeek op de onderneming en dat hem zelfs een baan was aangeboden om na deze oorlog te blijven. Hij vond het een mooi aanbod, hij genoot er zolang hij er was, maar wilde niet in Indië blijven. Rotterdam en zijn familie waren belangrijker. Hij wilde enkel en alleen nog naar huis.