Toen Kees Vink zich meldde als oorlogsvrijwilliger, kende hij daar niemand. Zijn Rotterdamse vrienden zaten al bij een ander bataljon. Nog voor zijn reis naar Engeland vond hij drie goede vrienden, die elkaar door de zwaarste tijden heen hielpen. Vandaag een blik op een van hen.

Jacques Stokvis, buitenechtelijk als enig kind geboren op 20 oktober 1925, meldde zich op 18 december 1945 aan bij het leger. Zijn moeder, Betsy Stokvis, was een Amsterdamse die als huishoudster in Den Haag woonde en werkte.

Jacques had geen rustige jeugd, hij groeide op in de omgeving van het centrum en de Schilderswijk en was in 1945 minstens zestien keer verhuisd. Hij doorliep de lagere school en moest daarna waarschijnlijk gaan werken. Een avondopleiding tot kapper was het enige wat hij kon volgen.

Hij slaagde, maar koos ervoor om in Den Haag etaleur te worden. Dit deed hij tot zijn aanmelding bij II-10 R.I. Hij bleef stil en gereserveerd. Kees zou daar verandering in gaan brengen.

Een hechte vriendschap ontstond. In Kees’ brieven aan thuis, is Jacques de meest genoemde persoon. Eenmaal kregen de twee mannen onenigheid, maar Kees bedoelde het goed. Zo schreef hij op 8 februari 1948 aan thuis:

De vorige week heb ik eens flink ruzie gemaakt met hem. Hij vertelde dat hij een maand niet geschreven had aan zijn moeder. […] Het resultaat van de ruzie was dat hij een brief geschreven heeft. […] Ik schrijf dus niet aan Jack zijn moeder, maar zal zorgen dat hij het zelf doet, al moet ik zijn hand vasthouden.

De vriendschap hield stand tot het bittere einde. Echter, na Kees’ sneuvelen, was Jacques op geen enkele foto van de begrafenis te zien.

Met de repatriëring van II-10 R.I. ging hij niet mee. Hij bleef nog een half jaar langer op Java om daarna per Volendam naar Nederland te reizen. Hij bleef in het leger tot 1965. Acht jaar eerder was hij gehuwd met Hendrika Klukhuhn en woonde intussen in Hilversum. Voor zover bekend kregen zij geen kinderen.

Toen Jacques op 28 juli 1999 op 74-jarige leeftijd overleed nam hij zijn herinneringen aan Kees met zich mee. De fijne tijd die zij samen gekend hadden, maar ook het plotselinge afscheid. Enkel de foto’s vertellen hun verhaal nu nog.