Dinsdag was het de verjaardag van Kees Vink, soldaat eerste klasse bij II-10 R.I. Hij zou die dag 102 jaar oud zijn geworden. Helaas besloot het lot anders.

Waarschijnlijk vierde hij zijn verjaardag voor het laatst in huiselijke kring in 1940. De jaren daarna stonden volledig in het teken van de oorlog. In zijn verwoeste geboortestad Rotterdam heerste angst voor het Duitse regime, waardoor er weinig reden was voor feest. Vervolgens werd hij tewerkgesteld in Duitsland en kort na zijn terugkeer kreeg hij te maken met de Hongerwinter. Vooral de maanden januari en februari waren bijzonder zwaar, opnieuw zonder ruimte voor vreugde.

In 1946 kon hij zijn verjaardag voor het eerst in vrijheid vieren. Toch besloot hij zich datzelfde jaar aan te melden als oorlogsvrijwillig voor uitzending naar Indië. Er volgde een intensieve opleiding met weinig verlof. In Indië maakte hij nog twee verjaardagen mee. Op zijn eerste had hij wachtdienst. Om middernacht belden militairen van andere bataljons naar zijn wachtpost om hem te feliciteren. Zijn kameraden haalden kleine cadeaus in de stad en van bekenden ontving hij post en lekkernijen. Berichten van thuis waren afhankelijk van hoe snel ze bezorgd werden.

1948 zou, zo dacht hij, zijn laatste verjaardag in de tropen zijn. Het jaar daarop zou hij weer thuis zijn, daar was hij vrijwel zeker van. Het liep anders. Op het allerlaatste moment werd de repatriëring afgelast en moest II-10 R.I. op Java blijven. Er volgden grote militaire acties, waaronder die hij Patjet. Daar sneuvelde Kees op 31 december 1948, precies twee weken voor zijn verjaardag. Hij was slechts 24 jaar oud.