Woensdag is het oudejaarsdag, de dag waarop we het jaar afsluiten en, vol goede moed, vooruitkijken naar wat komen gaat. Dat was 77 jaar, in 1948, geleden niet anders.

Misschien is het vreemd dat ik juist dit jaartal noem. Maar het heeft een reden. Het was het jaar waarin Kees Vink sneuvelde.

In de vroege ochtend van 31 december 1948 kwam hij om het leven tijdens een actie in Patjet. Hij werd slechts 24 jaar oud.

Thuis maakten zijn ouders zich die ochtend klaar voor de jaarwisseling, zoals elk jaar. Misschien stond de tafel al gedekt. Misschien werd er gesproken over het moment waarop Kees eindelijk weer thuis zou zijn. Ze rekenden erop dat dit hun laatste oud en nieuw zonder hem zou zijn.

Dat werd het ook. Maar niet zoals zij hadden gehoopt. Het bericht kwam dat hun zoon was omgekomen. Hun jongste kind.

Vanaf dat moment veranderde alles. Het aftellen van de laatste dagen van het jaar kreeg een andere betekenis. Geen hoop meer, maar herinnering. Een, twee, drie jaar zonder Kees. En elk jaar opnieuw diezelfde vaststelling: iemand ontbrak. Een lege plek aan tafel. Een stilte die niet op te vullen was.

Voor Gerard en Jeanne Vink was die leegte ondraaglijk. Want geen enkele ouder hoort zijn kind te overleven. Zij hadden geen keuze. Ze moesten verder leven. Met dat gemis. Met die pijn. Elk nieuw jaar opnieuw.