Twee weken lang bleef het stil op zondag. Geen nieuwe woorden die op het papier verschenen, geen halve alinea’s of plotselinge ingevingen. Het schrijfproces stond op pauze, al was het geen bewuste keuze. Het voelde eerder alsof het schrijven mij tijdelijk had losgelaten, of wellicht andersom.

De reden daarvoor was er een die alles even op pauze zet: afscheid nemen van een leven. Niet alleen van een persoon, maar ook de herinneringen en gewoontes. Het vertraagt de tijd en geeft de dagen een andere betekenis. Een periode waarin gesprekken veranderen, stiltes meer voorkomen en woorden hun vanzelfsprekendheid verliezen.

Ik merkte dat mijn hoofd hierdoor vol zat en ik verhalen door elkaar begon te halen. Waar ik mij eerder nog kon zetten tot het schrijven, het letten op zinsbouw of de juiste toon, kwamen er nu meer afdwalingen.

Misschien is dat waarom het stil bleef. Omdat het schrijven hier niet meer een handeling was, maar ook een vorm van meevoelen. Omdat sommige scènes nu volledig uitgeschreven moesten worden. En omdat het afronden, of afsluiten van het verhaal, soms meer vraagt dan enkel de juiste woorden vinden.

Langzaamaan begon het weer te bewegen. In eerste instantie nog geen afgeronde alinea’s of een duidelijke richting, maar enkel kleine stukjes. Flarden die voorzichtig elkaar aanvulden en het verhaal lieten groeien. En al deze korte zinnen maakten alsnog het grote geheel.

En misschien hoorde deze stilte er ook gewoon bij. Niet als een onderbreking van het schrijfproces, maar juist als onderdeel ervan. Alsof ook het niet-schrijven iets zei over waar ik was en over wat er nog geschreven moest worden.

Rust zacht lieve opa Jan, bedankt voor alles wat je voor ons hebt gedaan.