Na de Tweede Wereldoorlog en de daaropvolgende declamatie van de republiek Indonesië volgde een chaotische tijd. Europeanen zaten nog in de kampen, de mannen voor een groot deel buiten Indië. De buitenkampers werden massaal opgepakt en ‘voor hun eigen veiligheid’ geïnterneerd.

Complete gezinnen waren verscheurd, contacten gingen verloren en velen waren hun geliefden kwijt. Het Nederlandsch-Indische Roode Kruis (NIRK) in Batavia moest de vermisten opsporen. Naarmate de kampen in Burma, Japan en Siam bevrijd werden, kwamen meer en meer lijsten van overlevenden en overledenen bij hen terecht.

De voornoemde heren buiten Indië probeerden alles eraan te doen om te achterhalen in welke situatie de in 1942 achtergebleven familieleden en kennissen verkeerden.

Om hen, het NIRK en de buiten de kampen verblijvende vrouwen te helpen zoeken, kwam de pas opgerichte krant Het Dagblad: Uitgave van de Nederlandsche Dagbladpers te Batavia in november 1945 met de rubriek Personalia waar oproepen geplaatst konden worden om geliefden te vinden.

J.J.A. Melger, opzichter V. en W., Molenvliet 2, Batavia, verzoekt inlichtingen omtrent mevr. M.E. Melger-Leyting met 2 kinderen, tevens omtrent M.L. Leyting, mevr. S. Leyting, mej. R. Leyting en mej. R. Simon. Laatst bekend adres: Kedoengpoetiweg 16, Poerworedjo.

N.V. Lindeteves Stokvis, Menteng 34, Batavia, verzoekt inlichtingen omtrent Marie Kreumer en mevr. Elisabeth van Straten, laatst bekend adres van beiden: Prinsstraat 21, Soerabaia.

Mevr. E. Hemsing-te Kolsté, Tjitaroen 8, Tjidengkamp, Batavia, verzoekt inlichtingen omtrent het overlijden van Ch. Hemsing, lst. sld. op 17 Mei ’43 te Takanon, Thailand.

Mensen zochten hun geliefden, bedrijven hun employés of een weduwe wilde weten wat gebeurd was met haar partner. Gedurende een half jaar verscheen dit soort berichten dagelijks in de krant, soms ter grootte van een enkele oproep, eenmaal zelfs een krantpagina vol op 1 maart 1946.

Het is onduidelijk hoeveel reacties erop kwamen, maar het was het proberen waard. Ik vond er eentje terug aan de tante van mijn grootmoeder. Helaas was zij toen ruim twee jaar eerder gestorven. Een realiteit die ongetwijfeld meer mensen trof.