24 Hours Amare - 21 april 2026 / Son Mieux-journey

24 Hours Amare - 21 april 2026

21 april 2026 was het moment daar. De clubtour waar ik lang naar uit had gekeken, ging voor mij eindelijk van start in Amare, Den Haag. Hoewel ik dit markante gebouw vaak was gepasseerd, zag ik de binnenkant vandaag voor het eerst. Bij de receptie meldde ik me voor de toegang tot de zaal. De vriendelijke receptioniste overhandigde me een geel bandje, mijn officiële entreebewijs voor de avond.

Eenmaal binnen schrok ik even van de drukte. Daar had ik niet op dat tijdstip nog niet gerekend, maar eigen is het logisch: Den Haag is hun thuisstad. Wie wil ze hier nou niet zien? Met drie uitverkochte shows op rij voelde ik me een bevoorrechte toeschouwer.

Ondanks de massa lukte het me om een geweldige plek te bemachtigen. Stap voor stap schoof ik naar voren, tot ik uiteindelijk slechts vijf rijen van het podium verwijderd was. De set van het voorprogramma werd afgebouwd en de spanning steeg. Terwijl de lichten langzaam dimden, zag ik in een flits Justin bij de zijdeur staan. Een enthousiasme golfde door de menigte.

Toen gingen alle lampen uit. Alleen het podium was nog zacht verlicht, wat direct een knusse, intieme sfeer creëerde. De eerste noten van het nieuwe album klonken. Hoewel de plaats pas uit is en ik de teksten nog niet volledig in mijn systeem had, voelde de opener When Tomorrow Comes 11:12 meteen als een warm bad. Heerlijk om dit eindelijk live mee te kunnen zingen.

Bij het tweede nummer, de klassieker It’s Only Love, ging het dak er pas echt af. Dit nummer blijft voor mij speciaal; de eerste keer dat ik dit hoorde was in 013 in Tilburg, en sindsdien is het een van mijn absolute favorieten. Het heeft simpelweg alles. Ik geloof dat ik bij de eerste noten direct de helft van mijn stem verloor. En dat zou gedurende de avond alleen maar erger worden.

Feels Pt. 2 volgde: compleet nieuw en toch zo vertrouwd. De synergie tussen deze zeven topmuzikanten was voelbaar, het complete plaatje klopte. Daarna denderden we door naar nog een persoonlijke favoriet: Can’t Get Enough. Samen met This Is The Moment is dit mijn lijflied. En hoewel Camiel de sterren van de hemel zong, deed de hele band de rest van de set letterlijk en figuurlijk als muziek in de oren klinken.

Na een broodnodig rustpunt met liedjes Have A Little Faith en Someone, bouwde de band toe naar een fenomenale climax. De overgang van This Is The Moment naar Everything was werkelijk meesterlijk. De energie die de zaal in werd geslingerd, met de denderende drums van Olivier als motor, was overweldigend. Oprecht douze points voor degene die die overgang heeft bedacht!

En toen, na Tonight, volgde een nieuw hoogtepunt van de avond. Het was het duet waar iedereen op hoopte: Camiel en Maud samen op de planken. Natuurlijk kende ik het van Spotify en het album, maar live kreeg het een extra dimensie. Het daverende applaus voor Maus was meer dan verdiend; wat stond zij daar met een overtuiging te zingen.

In de roes van de avond raakte ik de tel kwijt. Terwijl ik dacht dat we met Multicolor en Dancing At The Doors Of Heaven de finale hadden bereikt, verraste de band me nog met 24 Hours en Morning. Hoe ik die had kunnen vergeten, is me een raadsel, maar het was een heerlijk weerzien met deze nummers.

De cirkel was rond toen de show eindigde met de afsluiter van het nieuwe album: When Tomorrow Comes 11:11. Met die laatste klanken in mijn oren begon het afscheid. Het was een fenomenale avond. Met een hoofd vol muziek en een hart vol adrenaline begon ik aan de treinreis terug naar het Brabantse land.

Kleine sfeerimpressie