24 Hours TivoliVredenburg - 4 mei 2026 / Son Mieux-journey

24 Hours TivoliVredenburg - 4 mei 2026

I just can't get enough

Waar 4 mei 2026 een zwart randje heeft vanwege Dodenherdenking, sloot ik de dag af met een gevoel van pure blijdschap. Het tweede concert van Son Mieux stond op de planning, ditmaal in de sfeervolle Ronda-zaal van TivoliVredenburg.

Net als de vorige keer meldde ik mij bij de informatiebalie. Mijn avond kon meteen niet meer stuk: in plaats van een simpel polsbandje of een QR-code, kreeg ik een echt, fysiek ticket. Ik dacht dat ze niet meer bestonden. Met dat felbegeerde papiertje in de hand liep ik door de poortjes en de trap op, klaar voor de show.

De zaal was overvol. Mijn eerste plekje bleek precies achter een dikke pilaar te zijn. “Jammer, maar ach, er volgen nog andere mogelijkheden,” dacht ik nuchter, maar mijn trouwe metgezel – die tot op heden elk concert aan mijn zijde stond – wist ons behendig verder naar voren te loodsen. We belandden midden in de zaal. Het voelde veel intiemer dan in Amare; alsof ik het podium bijna kon aanraken, ondanks de rijen mensen voor me.

En toen: de lampen doofden. Het was iets over negenen. De zaal viel even stil, totdat Michiel als eerste het podium betrad. Een voor een verschenen de bandleden ten tonele, de een met een serieuze focus, de ander met een brede lach naar de zaal.

Terwijl de band nog in het duister gehuld was en slechts enkele lichtstralen de ruimte in schoten, begon de muziek. When Tomorrow Comes 11:12, de perfecte opener. Bij de eerste noten was het publiek al los, maar bij het tweede lied, It’s Only Love, trilde de vloer van Tivoli op zijn grondvesten. Een absolute publieksfavoriet.

De avond vloog voorbij in een roes van hits. Maud die schitterde op haar viool, Justin die alles gaf op zijn saxofoon en de strakke beats van Olivier op de drums; het samenspel was werkelijk geweldig. Het was prachtig om te zien hoe de zaal explodeerde bij de nieuwe tracks, maar ook de ‘oude’ bekenden als Tell Me More, This Is The Moment/Everything en natuurlijk Multicolor zorgden voor een golf van beweging.

Het werd alsmaar warmer in de zaal. Soms bracht een koude luchtstroom wat verlichting, maar die was niet opgewassen tegen de opzwepende energie van de volgende track.

Het absolute hoogtepunt? Het duet. Camiel en Maud namen plaats bovenaan de trap, draaiden zich naar elkaar toe en brachten een versie die nog krachtiger voelde dan de vorige keer. De zaal was muisstil en luisterde ademloos, totdat het duo de trap afdaalde en de verbinding met ons weer opzocht.

Helaas komt aan elk feestje een eind. Camiel bedankte ons voor het geduld, de aanwezigheid en vooral de ongekende energie in de zaal. De afsluiter When Tomorrow Comes 11:11 was de kers op de taart. Vooral die laatste zin bleef hangen als een belofte: “And I see you when, tomorrow comes.”

Het was een feest der herkenning. Niet alleen door de setlist, maar vooral door de chemie op het podium. Timo die even een blik deelde met Maud, Camiel en Justin die een tweespel opvoerden bij het keyboard van Michiel… zelfs Olivier werd bij de actie betrokken. De band danste, sprong en lachte alsof hun leven ervan afhing. Die oneindige energie werkte aanstekelijk; je kon niet anders dan met een enorme lach toekijken.

“Wat is die gast een entertainer, zeg,” hoorde ik iemand op de trap na afloop zeggen. En zo is het. Camiel was overal, onvermoeibaar, maar dat gold eigenlijk voor de hele groep.

Nog even snel langs de merchandisestand om de avond nog lang te kunnen beleven. Laten we het erop houden dat ik een klokje rijker ben. I just can’t get enough!

Kleine sfeerimpressie