En toen… ja, toen sloeg mijn hart wel even over. Ineens kwamen er zes bekende koppies binnenlopen. Heel casual drentelden ze door de zaak, alsof ze zelf gewoon als publiek kwamen kijken. Dat maakte hen meteen sympathiek en toegankelijk. Eerder had ik ze alleen op de podia zien optreden. Ik weet nog dat ik in de Ziggo Dome mijn ogen niet geloofde toen Camiel ineens vlak voor me langsliep, maar dat was heel vluchtig en tijdens het zingen. Nu stonden die mannen ineens zomaar binnen handbereik. Maar, dacht ik meteen: waar is Maud? Ik zal alle mannen, maar nergens een blndine. Er was vast wel iemand die die vraag dadelijk zou stellen.

De band nam plaats op de verhoging die als podium diende en begon aan de soundcheck. Er werden een paar pogingen gedaan om een stukje van Morning te spelen, waarna er nog wat met kabels werd gerommeld. Er werd nog even een snelle pauze ingelast en ik zag ze alle zes weer naar buiten lopen. Camiel met een zonnebril op en een pakje sigaretten in zijn hand. “Om twee uur zijn we terug!” werd er geroepen. En belofte maakt schuld: enkele minuten voor tweeën stonden zij er weer.

Nog eenmaal een soundcheck, waarna de eigenaar van de platenzaak een openingswoordje deed. Hij had tussendoor lotjes uitgedeeld en ging nu twee prijzen weggeven. Dit waren twee grotere formaten van de albumhoes op canvas gedrukt. Timo, die die dag jarig was, was de gelukkige. Hij mocht in de grote zak grabbelen om de nummertjes eruit te halen. De eerste kwam geen reactie op. De twee volgende nummers wel en de gelukkigen kwamen hun prijs ophalen.

En toen barstte het spektakel los. Have A Little Faith was de perfecte opener. Hierna nam Camiel het woord en loste meteen het mysterie op: Maud was helaas ziek. Maar om die reden gaven ze ons vandaag wel een cadeautje: een extra lied. Hij vertelde vol passie over het ontstaan van het album. Dat het allemaal begon met het nummer Tonight, en dat de studio waar een deel is opgenomen inmiddels niet meer bestaat – er lopen nu blijkbaar buffels rond. Vanaf het opnemen van dat ene liedje kreeg het album steeds meer vorm. Hoe toepasselijk was het dat dit het volgende nummer werd dat ze speelden.

Wat een ongelooflijke ervaring om dit van zo dichtbij mee te maken. Vooral om te zien hoeveel energie en plezier die mannen zelf hebben in wat ze doen. Dat werd bij het volgende nummer nog duidelijker. Omdat Maud er niet was, speelden ze dus een extra lied. Camiel gaf toe dat hij dit nog nooit live akoestisch had gezongen, dus hij had geen idee of het een succes zou worden. Nou, een succes werd het zeker, al was het maar omdat hij twee teksten grandioos, maar ook naadloos, door elkaar begon te halen.

De eigenaar zette snel een tafel voor het podium neer waar de mannen plaatsnamen voor de signeersessie. Er vormde zich meteen een lange rij door de gangpaden. Bij de kassa lag een stapel prachtige posters van het nieuwe album 24 Hours, met op de achterkant een levensgrote foto van de band. Terwijl iedereen ongeduldig in de rij aansloot, zag ik mijn kans schoon: ik glipte eerst naar de kassa om zo’n poster te bemachtigen. Dat signeren kwam zo wel; ik had tenslotte alle tijd van de wereld die dag.

Als een van de laatsten sloot ik aan in de rij en schoof langzaam naar voren. Ik had perfect zicht op de tafel. Van links naar rechts zaten ze er: Olivier, Justin, Camiel, Niels, Timo en Michiel. En voor ik het wist, was ik aan de beurt. Wat een adrenaline. Ik wist van gekkigheid even niet wat ik moest doen of zeggen. Omdat ik mijn werkspullen nog bij me had, dropte ik die snel op de grond, haalde het album uit de hoes en stapte op de tafel af.

“Hoi!” klonk het aan de rechterkant. Het was Michiel die me enthousiast begroette. Volgens mij gaf ik met een mond vol tanden het album aan hem, waarna hij zijn handtekening zette. Een vriendelijke vrouw maakte intussen twee foto’s van mij met de band. Mijn album verhuisde ondertussen van Michiel naar Timo en Niels, waarna Justin het overnam en doorschoof naar Olivier. Vijf prachtige handtekeningen op mijn album… maar er zaten toch echt zes mannen achter de tafel! Ineens hoorde ik een vriendelijke en o zo bekende stem zeggen: “Mij heb je nog niet gehad.” Dat was me natuurlijk allang opgevallen, maar of ik het zelf had durven vragen was een tweede. Gelukkig was Camiel de beroerdste niet en zei hij het zelf.

Met een grote glimlach en een uniek souvenir op zak keerde ik huiswaarts om vlug wat te eten. Want die avond? Die avond was het nog groter feest. Op naar 013.

Setlist

Have A Little Faith

Tonight

Feels Pt. II

Dark Before The Dawn

Morning