24 Hours 013 - 20 mei 2026 / Son Mieux-journey

24 Hours 013 - 20 mei 2026

Na een middag vol blijdschap, keerde ik op 20 mei 2026 weer terug naar Tilburg. Mijn vers gesigneerde album had ik veilig thuisgelaten, maar de geweldige indrukken van die middag nam ik met me mee. Rond zeven uur vertrok ik van huis, hopend dat ik ruim op tijd zou zijn voor een felbegeerd plekje vooraan. Maar toen ik bij de 013 aankwam, stond er al een flinke rij voor de deur. Ik moest me eerst nog melden bij de balie voor mijn entreebewijs, en toen ik daarna buitenkwam, was de rij zomaar meer dan verdubbeld. Een enorme menigte had zich al verzameld.

Gelukkig was ik alsnog snel binnen. Ik glipte meteen de zaal in, op zoek naar een mooie plek. En alsof het zo moest zijn, stond ik weer oog in oog met de hoofdmicrofoon. Met andere woorden: ik zou straks weer recht tegenover Camiel staan. Het voorprogramma begon en de zaal stroomde al aardig vol. Tijdens deze tour had ik het bij het voorprogramma nog niet zo druk gezien als vanavond. Tilburg had er overduidelijk zin in.

Stipt negen uur. Het werd pikkedonker in de zaal; alleen de noodverlichting en wat flauw licht uit de gangen verlichtten de ruimte nog. En toen… de lampen onder het podium schoten aan, de rookkanonnen spuwden hun rook en de band kwam op! Van weerszijden van het podium verschenen de bandleden. Timo, Niels en Olivier van rechts; Camiel, Justin, Maud en Michiel van links. Ik hoor mijn trouwe metgezel nog vol overtuiging zeggen: “Ze komen van links op”. Waarop ik direct in discussie ging dat ik ze juist van rechts verwachtte. Grote verwarring dus, want ze bestormden van allebei de kanten het podium. Een oorverdovend gejuich steeg op uit de zaal. De grond trilde er zowat van.

De opening met When Tomorrow Comes 11:12 was een perfecte start, zoals op iedere avond van deze tour. De albumversie is al prachtig, maar live is dit nummer nog intenser. Het is echt zo’n nummer dat een concert van Son Mieux direct omtovert tot een groot feest.

It’s Only Love volgde snel, met daarna Feels Pt. II. Op dat moment dacht ik meteen weer even terug aan die middag bij de platenzaak Sounds. Camiel had het publiek toen verteld dat het de allereerste keer was dat hij het nummer zo akoestisch en in het openbaar zong, dus het was hopen op het beste. Prompt ging hij toen bij het refrein naadloos over in de tekst van de oude Feels uit 2015. De band moest er destijds hard om lachen. Nu, op het grote podium van 013, ging het gelukkig helemaal vlekkeloos. Er werden geen veelzeggende blikken uitgewisseld, maar wedden dat zij er stiekem ook even aan moesten denken?

Na de eerste drie liedjes van het nieuwe album 24 Hours was het tijd voor een oude klassieker: Can’t Get Enough. Dit blijft absoluut een van mijn favoriete nummers, ik krijg er altijd een enorme boost energie van.

De hele avond was doordrenkt van pure energie. Niet alleen in de zaal, maar juist ook op het podium. Niels en Olivier zochten elkaar constant op, lachend en dollend, terwijl Justin en Maud hun eigen synchrone dansje deden achter een zingende Camiel. Het was een grote, dynamische schow. Maar op de juiste momenten wist de band de zaal ook stil te krijgen. Bij nummers als Have A Little Faith, Someone en Tonight werd iedereen even sprakeloos.

Op een gegeven moment dacht ik: en nu ga ik even echt genieten. Normaal gesproken sta ik het hele concert met mijn telefoon in mijn hand om foto’s te maken, maar toen This Is The Moment / Everything werd ingezet, wilde ik er helemaal in opgaan. Net als alle voorgaande keren was dit nummer een grote explosie van geluk. Ik kreeg er zoveel energie van dat ik besloot om mijn telefoon nog even wat langer in mijn broekzak te laten zitten. En kennelijk gold dat vanavond ook voor Timo. Het lied was net voorbij en er viel een korte stilte voor de overgang naar Six String Serenade, maar hij had heel andere plannen. Uit het niets liep hij naar de rand van het podium en riep zonder microfoon, maar duidelijk hoorbaar: “Ik ben jarig!” De zaal ging helemaal los. Vanuit alle hoeken klonk massaal ‘Lang zal hij leven’. De rest van de band deed vrolijk mee en Camiel smeet er met extra kracht nog een luide “Hoera” achteraan. Wat een sfeer.

Twee nummers later volgde het moment waar de meesten stiekem op hadden gehoopt: Dark Before The Dawn, het duet met Maud. Die middag was ze afwezig, omdat ze zich niet goed voelde. Het rusten had haar goed gedaan, want ze klonk perfect. Bij de allereerste noten die Maud zong, ontplofte de zaal zowat van blijdschap. Overal klonk gejuich en geklap, wat doorging tot ver nadat de laatste noot was uitgestorven. Maud maakte glunderend een eerste en daarna een tweede buiging, waarna ze met een grote glimlach terugliep naar haar viool.

Na dat magische moment was een ding duidelijk: het einde van de avond was in zicht. Nog vier nummer te gaan voordat we weer naar huis moesten. De titeltrack 24 Hours werd ingezet. Vooral het moment waarop Camiel ging zitten en met alles wat hij in zich had uitriep: “So I don’t let go, I’ll never let go”, gaf het nummer een waanzinnige lading.

Vlak daarna deed Camiel nog een laatste verzoek aan de zaal. Hij zag dat er vooraan al flink werd gesprongen en gedanst, maar achterin kon het nog wel een tandje erbij. “Spring mee als je kunt springen!” was de duidelijke boodschap. Natuurlijk zijn er altijd mensen die liever rustig toekijken; tijdens mijn allereerste Son Mieux-concert stond ik zelf ook niet vanaf minuut een te springen. Dat gebeurde toen pas bij Multicolor en Dancing At The Doors Of Heaven. Maar inmiddels krijg ik zoveel energie van hun muziek dat het meedeinen en dansen al begint zodra de allereerste noot valt. Iedereen geniet op zijn eigen manier, maar het blijft ongekend om te zien hoe dit zevenkoppige dans- en feestorkest het telkens weer voor elkaar krijgt om een hele zaal op zijn grondvesten te laten schudden.

Met Morning, Multicolor en Dancing At The Doors Of Heaven achter elkaar, kreeg het publiek nog een gigantische finale voorgeschoteld. Camiel richtte zich nog eenmaal tot ons. In een persoonlijk en oprecht dankwoord vertelde hij wat deze avond voor hem betekende. Hij bleek zichtbaar geraakt door de warme herinneringen aan Tilburg en bedankte het publiek uit de grond van zijn hart: “Bedankt voor het blijven, bedankt voor het vinden van ons, op welk moment dan ook, en dank dat wij jullie hebben gevonden.” Hij zei dat hij zich omarmd voelde door warmte, zodra hij op het Tilburgse podium stapte.

Nog een keer gaf iedereen alles op zijn instrument en klonk When Tomorrow Comes 11:11 als de ultieme uitsmijter. Een daverend applaus rolde van links naar rechts door 013, omringd door gefluit, gejuich en gezang. Toen de bandleden na afloop naar voren liepen voor de buiging, werd pas echt duidelijk hoe warm het was geweest en hoe keihard ze hadden gewerkt. Iedereen zweette zich een ongeluk. Zelf het shirt van Michiel, die als toetsenist toch de minste bewegingsruimte heeft, was compleet doorweekt. Bij Camiel liepen de druppels van zijn hoofd en was er van zijn gestylede kapsel niets meer over.

Toen ik die avond naar Tilburg vertrok, had ik nog last van een ontzettend vervelende rugpijn. Maar de muziek, de tomeloze energie en het enthousiasme op dat podium hebben dat allemaal als sneeuw voor de zon doen verdwijnen. Het was een onvergetelijke avond. Of, zoals Camiel tijdens Can’t Get Enough al zo mooi riep: “Oh yeah, we do belong here!”

Kleine sfeerimpressie