24 Hours Doornroosje - 4 juni 2026 / Son Mieux-journey

24 Hours Doornroosje - 4 juni 2026

De allereerste week van juni, en daarmee ook de allerlaatste stop van de 24 Hours Clubtour, stond rood omrand in mijn agenda. De bestemming? Doornroosje in Nijmegen, pal naast het station. Omdat ik ruim op tijd aanwezig was, lukte het me om een fantastische plek pal vooraan bij het podium te bemachtigen. Wat me meteen opviel, was de intieme setting van de zaal; dit beloofde een avond te worden waarbij je de band bijna kon aanraken.

Al tijdens het voorprogramma stroomde de vloer behoorlijk vol. KUZKO beklom stilletjes het podium – het viel bijna niet op – maar wat stonden ze er direct. Met hun energieke set wisten ze het publiek perfect op te warmen voor het absolute hoogtepunt van de avond: Son Mieux!

Tijdens het halfuurtje vollopen dat volgde, klonk “Son Mieux Radio” uit de speakers. Hoewel ik al meer concerten van de clubtour had bezocht, was die naam me vreemd genoeg nooit eerder opgevallen. Waarschijnlijk omdat ik nu zowat recht onder de geluidsboxen stond en de muziek door mijn lijf voelde trillen. Intussen was de crew druk bezig met de transformatie van het podium. Mijn oog viel op de verschillende stukjes tape die vlak voor mijn neus op de grond waren geplakt. Daar moet Maud straks staan, dacht ik met een sprongetje van spanning. En niets bleek minder waar! De crew plaatste haar tafeltje, de trompet en haar vioolstatief letterlijk binnen handbereik. Dichterbij kon haast niet.

En toen… werd het donker. Er viel een korte, bijna magische stilte, die direct werd doorbroken door een uitzinnig gejuich uit de zaal. De lichten onder het gigantische scherm begonnen te flikkeren, de rookkanonnen spoten de lucht in en in de duisternis tekenden zich de silhouetten af van de zeven publiekslievelingen. Mijn god, wat stond Maud dichtbij! Terwijl de muzikale introductie startte, kon ik haar viool simpelweg horen stemmen.

Toen de eerste tonen van When Tomorrow Comes 11:12 door de zaal knalden, ontplofte de energie. Dit blijft voor mij de ultieme opener; de hele zaal – inclusief ikzelf – kreeg direct een enorme adrenalinekick. Vanaf dat moment was het een opeenvolging van pure knallers. It’s Only Love en Feels Pt. II (met tussendoor een charmant praatje van Camiel) lieten de zaal trillen op zijn grondvesten. Bij Can’t Get Enough en Tell Me More nam ik een besluit, die telefoon ging resoluut mijn broekzak in. Dit zijn zulke grandioze platen, die moet je van A tot Z live beleven zonder door een schermpje te kijken. Ik zong, sprong en genoot intens.

En toen gebeurde er iets wat ik werkelijk nog nooit had meegemaakt. Midden in de euforie kreeg ik oogcontact met Camiel. Nu ik er zo over nadenk – en wetende hoe vaak ik hen inmiddels al live heb gezien – is het eigenlijk bizar dat dit me zo overrompelde. Maar op de een of andere manier bracht het me compleet in verlegenheid! Mijn medeconcertganger links van me merkte het meteen en kneep hard in mijn arm, alsof hij wilde zeggen: “Ja, dit gebeurt echt!” Gedurende het concert herhaalde dit spelletje zich een paar keer: oogcontact, knijpen en ik die met rode wangen stond te stralen van verlegenheid. Op een gegeven moment dacht ik dat Camiel wegliep, dus ik draaide me lachend om naar links. Maar toen ik weer terugkeek, keek ik hem nog een keer recht in zijn ogen. Hij gunde me een stille schaterlach. Een moment om nog vaak aan terug te denken.

Na deze rollercoaster aan emoties was het tijd voor een prachtig rustpunt. Met Have A Little Faith en Someone kreeg het publiek even de kans om op adem te komen en de batterij op te laden voor de volgende feestronde. En die begon spectaculair! Free For Another Day zette meteen de toon, maar de echte verrassing moet nog komen: het gospelkoor G-Roots betrad het podum. Wat een fantastisch cadeau van de band! Zij ondersteunden Camiel op magische wijze tijdens This Is The Moment/Everything en bleven bijna tot het einde staan. De explosie van blijde gezichten en swingende lijven op het podium zorgde voor een nog uitzinnigere sfeer in de zaal.

Het enige nadeel van zo’n perfecte avond? De tijd vliegt voorbij. Zodra de eerste klanken van Morning werden ingezet, overviel me een vlaag van weemoed: hierna nog drie liedjes en dan is het alweer voorbij. Intens jammer, maar het spoorde me aan om er nog harder van te genieten.

Na de absolute ontlading van Dancing At The Doors Of Heaven en Multicolor viel er een moment van serene stilte. Namens de hele band nam Camiel het woord om zijn dank uit te spreken voor deze avond, maar eigenlijk voor de hele waanzinnige rit vanaf het allereerste begin. Het maakte hem niets uit of je er elf jaar geleden al bij was of dat dit je allereerste Son Mieux-concert was; zijn dankbaarheid was voelbaar oprecht. De zaal barstte los in een oorverdovend applaus en gejuich, een ultieme blijk van waardering over en weer.

Als allerlaatste lied volgde When Tomorrow Comes 11:11. Bij elk optreden dat ik bezoek is dit de perfecte, vertrouwde afsluiter waarmee de cirkel rond is. Maar vanavond had het een extra diepe lading. “Days come to an end, and I’ll see you when, tomorrow comes.” De tekst klopte dit keer tot op de letter. Morgen zie ik hen namelijk niet een, maar wel twee keer. Het feest kan simpelweg niet op!

Of het nu kwam door de inspirerende slotwoorden van Camiel – die ons opriep om alle liefde en positiviteit van vanavond mee te nemen de straat op, naar het werk of naar de Albert Heijn – of door het feit dat ik zo absurd dicht op het podium stond; ik weet het niet. Maar een ding is zeker: dit was een magische, onvervalste “Son Mieux-avond”. Vol dans, brede glimlachen, fenomenale muziek en natuurlijk de bekende “let’s gooo’s”. De zaal stond compleet op zijn kop en de voorpret voor morgen kon niet beter beginnen!

Kleine sfeerimpressie