Het duurde niet lang of de bandleden kwamen een voor een binnendruppelen. Ik zie ze nog zo de trap oplopen naar de eerste etage, waar ze de manager enthousiast begroetten en zich voorstelden. Boven volgde een korte soundcheck met het nummer Morning, waarna de mannen buiten nog heel even stoom gingen afblazen. Helaas werd toen ook pijnlijk duidelijk dat Maud er ook deze keer niet bij kon zijn. Maar dat mocht de pret absoluut niet drukken! Even later kwamen de vijf mannen de winkel weer in en zochten hun plekken op. Olivier was boven gebleven en stond al startklaar bovenaan de trap.

De opstelling was uniek: op de overloop tussen de twee trappen stonden de microfoons voor Camiel en Niels opgesteld. Iets hoger op de trap stonden nog twee microfoons. Bij de eerste namen Olivier en Timo plaats, terwijl Michiel en Justin helemaal bovenaan de tweede trap stonden. Wat een geweldig gezicht.

Het mini-optreden barstte los met een intieme versie van Have A Little Faith. Het massaal binnengestroomde publiek zong direct uit volle borst mee, waarna Camiel met een grote glimlach zijn dankwoord uitsprak. Het tweede lied werd Tonight. Vooraf vroeg Camiel lachend aan iedereen om extra hard mee te zingen, want hij en de rest van de mannen waren nog behoorlijk brak; ze hadden na de show van de vorige avond blijkbaar nog flink feestgevierd in de Nijmeegse binnenstad! Maar ondanks de korte nacht klonk het nummer werkelijk fantastisch. De hele zaak klapte enthousiast mee. En toen werd de afsluiter alweer aangekondigd: Morning, nagenoeg a capella gespeeld, maar de vrolijkheid en de energie spatten er aan alle kanten vanaf.

Camiel bedankte iedereen hartelijk voor hun komst en grapte dat hij de aanwezigen zo meteen graag zag bij de signeertafel "voor een handtekening, een foto of om gewoon even lekker te lullen." Alles kon en mocht. De eigenaren van de platenzaak probeerden ondertussen koortsachtig om voorin de winkel ruimte te maken voor de signeersessie. Dat bleek in de smalle gangetjes tussen de platenbakken nog een hele logistieke uitdaging te zijn. Gelukkig kwam de meegereisde crewmanager met de perfecte ingeving: "Laten we het gewoon onder de trap doen!" Daar stonden immers al tafels en stoelen klaar.

Er vormde zich een meterslange rij die via de linkermuur helemaal naar achteren liep en achter de platenbakken weer terugboog richting de band. Ik bekeek het eens rustig en dacht bij mezelf: Laat de rest maar eerst gaan. Ik hoefde toch pas aan het begin van de avond weer in Doornroosje te zijn en had verder geen plannen in de stad. Het grote voordeel hiervan? De grootste drukte was al voorbij en de band had alle tijd en rust om echt contact te maken.

Hoewel ik exact ditzelfde twee weken eerder in Tilburg had meegemaakt, gierde de nervositeit ineens weer door mijn keel. De gedachte dat ik zo op hen af moest stappen en dat zij wellicht iets zouden zeggen—of erger nog, dat het stil zou blijven en zij op míj zouden wachten—maakte me zenuwachtig. Ik moest bovendien wel het woord nemen, want ik had een heel ongewoon verzoek bij me. Waar het merendeel van de fans netjes met een cd- of lp-hoes in de rij stond, hield ik iets heel speciaals tegen mijn borst gedrukt: mijn handgemaakte Son Mieux-journal. Een prachtig, fysiek boek boordevol al mijn persoonlijke concertervaringen en foto's. Mijn ultieme doel van de dag was om dit unieke document door hen te laten signeren.

Terwijl ik in het tweede deel van de rij stond, zag ik de band steeds dichterbij komen. Telkens wanneer er een foto werd geschoten, een praatje werd gemaakt of een krabbel werd gezet, schoof de rij weer een stukje op. Vlak voor mij was een man uit Engeland met zijn Nederlandse vriendin aan de beurt. De band lachte en dolde volop met hen, waardoor ik verwachtte dat de koek daarna wel een beetje op zou zijn en ik een snelle handtekening zou krijgen.

Niets bleek minder waar. Terwijl het koppel richting de uitgang liep, zag ik ineens hoe de voorste persoon aan de tafel zijn hoofd resoluut mijn kant op draaide. Het was Camiel. Hij keek me recht aan en net als de avond ervoor voelde ik de blosjes direct op mijn wangen schieten, gecombineerd met een brede lach van pure blijdschap. Hij brak het ijs meteen: "Hoe is het?!" Blij, maar toch een tikkeltje stamelend probeerde ik uit te brengen dat het goed ging. Direct volgde zijn tweede vraag: "Jij was er gisteravond toch ook? Of eergisteren?" Voordat ik er erg in had, flapte ik eruit: "Ja, dat klopt! Je liet me gisteren nog behoorlijk blozen." Camiel barstte in lachen uit; hij herinnerde zich dat moment van de avond ervoor blijkbaar nog springlevend!

Heel voorzichtig schoof ik mijn journal onder zijn neus. Hij bekeek het verrast en vroeg glimlachend of het uitmaakte waar hij zijn handtekening zette. "Only love, Camiel" schreef hij bovenaan de pagina. Voordat ik het goed en wel doorhad, schoof het boek al door over de tafel. Er werd snel een foto gemaakt met de band en ik liep naar het uiteinde van de tafel om mijn journal weer in ontvangst te nemen. Maar zo ver kwam het nog lang niet!

Mijn boek had namelijk de absolute aandacht getrokken van Justin, Michiel en Olivier. Terwijl Olivier vol bewondering vroeg: "Heb jij dit helemaal zelf gemaakt?", voegde Justin er meteen enthousiast aan toe: "Mag ik er even in kijken?" "Natuurlijk!" reageerde ik trots. De mannen begonnen uitgebreid door het boek te bladeren en waren zichtbaar diep onder de indruk. Er werden onderling meteen warme herinneringen opgehaald. Justin maakte een hilarisch, dramatisch geluid bij een van de actiefoto's van Camiel in de Ziggo Dome. Bij de pagina's van Amare en Tivoli werden ze stiller en begonnen ze hardop te rekenen wanneer dat ook alweer precies was geweest. Ineens viel het kwartje: dat was van déze clubtour! Michiel keek op en zei: "Nu komt het wel heel dichtbij zo..." waarna Olivier toevoegde: "Het zou pas echt wat zijn als de foto's van gisteravond er nu ook al achteraan overal tussen zaten!"

Zonder dat ze het doorhadden, pakte ik snel mijn telefoon en schoot een foto van dit tafereel. Het was zo'n intens bijzonder en puur moment; de mannen zo gefocust op mijn boek, het had zó in een officieel interview gekund. De aandachtige blikken werden uiteindelijk doorbroken toen Timo lachend riep: "Jongens, we moeten door, de rij!" Olivier zette als allerlaatste snel zijn handtekening, waarna ik het boek met een bonzend hart terugkreeg.

Ik nam hartelijk afscheid en riep nog: "Tot vanavond!" Eenmaal buiten kon ik het niet laten om direct op mijn telefoon naar de foto's te kijken. Tot mijn grote verrassing was het een complete fotoreportage geworden! De dochter van de manager had de foto's gemaakt en in plaats van alleen de standaard groepsfoto, stonden er tientallen unieke beelden op. Camiel die geconcentreerd mijn boek ondertekent, en natuurlijk het moment dat ik met hem in gesprek was. Pas toen ik de foto's bekeek, zag ik hoe hard hij moest lachen om mijn opmerking over het blozen. Wat heerlijk om dat moment op deze manier te kunnen herbeleven.

Met een intens tevreden, dolgelukkig gevoel liep ik nog een vrolijk rondje door de Nijmeegse straten, om daarna alweer koers te zetten richting Doornroosje. Want hoe eerder ik daar weer voor de deur stond voor ronde twee, hoe beter!

Setlist

Have A Little Faith

Tonight

Morning