24 Hours Doornroosje - 5 juni 2026 / Son Mieux-journey

24 Hours Doornroosje - 5 juni 2026

Vrijdagavond 5 juni 2026, het was een avond met een gouden randje. Het laatste concert van het Nederlandse deel van de 24 Hours Tour stond gepland, en ik was erbij!

Die middag had ik hen al ontmoet bij Discords.nl tijdens de signeersessie. Michiel, Justin en Olivier keken aandachtig naar mijn fotoboek, waarin alle foto’s van de bezochte shows een plekje hadden gekregen, en ik had Camiel zelfs aan het lachen weten te krijgen. Mijn dag kon toen al niet meer stuk.

Na afloop liep ik een ontspannen rondje door het oude stadscentrum, om mij daarna richting Doornroosje te begeven. Ik haalde nog even ene snelle hap in het stationsgebouw en bleef daarna rustig bij de ingang wachten. Daar zaten de eerste fans al; ik herkende ze direct van eerdere optredens en van de signeersessie van die middag. Ze spraken vol enthousiasme over de bezochte shows, en ook voor hen onbekende personen mengden zich al snel in de gezellige gesprekken, “Son Mieux leeft!” dacht ik bij mezelf.

Rons de klok van vijf uur kwamen de eerste bandleden rustig aangelopen. Terwijl de fans druk in gesprek waren, liepen Niels en Timo vrijwel ongemerkt voorbij. Ze droegen hun gitaren en namen de achteringang. Vanaf dat moment was ik extra alert, wetende dat de andere bandleden zich binnenkort ook zouden laten zien – of zouden dit juist de laatsten zijn geweest? Ik hield mijn ogen scherp gericht op de plek waar de heren vandaan waren gekomen.

Binnen een kwartier was het weer raak. Camiel kwam samen met Frank Boeijen in de richting van Doornroosje gelopen. Niemand had hem nog gezien. De gesprekken op de achtergrond bleven doorgaan. Maar ik wist zeker dat hij het was. Nog voor zijn aankomst was ik op een andere plek gaan staan, waardoor hij uiteindelijk slechts een paar meter bij mij vandaan liep. Hij groette de wachters vriendelijk en liep door naar de andere ingang.

Een halfuurtje later vertrok Camiel in zijn eentje, om een kwartiertje later weer terug te komen. En niet alleen met zijn bagage: dit keer werd hij vergezeld door Maud, Olivier en hun koffers. Ze liepen naar de achteringang en verdwenen in het pand. Vijf bandleden gezien, nog twee te gaan. Die gedachte was nog nauwelijks door mijn hoofd geschoten, of daar kwamen in de verte ook de laatste twee heren al aan. Justin en Michiel namen met hun koffers de zijingang. Een van de aanwezige fans probeerde hen nog de andere kant op te sturen, maar de heren lieten zich niet van de wijs brengen en verdwenen eveneens naar binnen. Vanaf dat moment kon het echte wachten beginnen.

De deuren bleven nog gesloten tot 19:00 uur en het werd inmiddels steeds drukker. Ik wist dat ik vooraan moest zien te komen als ik een mooie plek wilde bemachtigen. Het moment was daar: de deur ging open! Ik haastte mij naar binnen, liep door naar de zaal en stond tot mijn grote vreugde bijna op dezelfde fantastische plek als de dag ervoor. Wat een geluk, een geweldig uitzicht was gegarandeerd.

Het voorprogramma ging van start. De muzikale tips die ik Justin eerder die dag har horen geven, leken hun vruchten te hebben afgeworpen, want het optreden klonk nog beter dan de vorige avond. Nadat zij het podium verlieten, bracht de crew alles in gereedheid voor de hoofdact.

Nog steeds nagenietend van de euforische sferen van de middag, wachtte ik gespannen op de komst van het zevenkoppige dans- en feestorkest. De lichten gingen uit, de zaal viel stil en achter op het podium begonnen grote spotlights te flikkeren. Ze kwamen op. Een voor een kon ik de schimmen herkennen, met opnieuw Maud op iets meer dan een meter afstand. When Tomorrow Comes 11:12 werd ingezet en het feest kon echt beginnen!

Voor mij was het wederom een avond vol puur plezier. Toch hing er aanvankelijk een wat rustigere sfeer in de zaal dan de avond ervoor, toen het dak er bijna letterlijk af was geklapt. Dat lag absoluut niet aan de band; Camiel deed er alles aan om het publiek mee te laten zingen, dansen en springen, en ook de anderen droegen volop hun steentje bij.

Het viel hem zelf ook op. Na de swingende mix van This Is The Moment / Everything, het moment waarop hij door zou gaan met Six String Serenade, bleef het even stil. De lampen gingen aan en ineens hoorde ik hem door de microfoon zeggen: “Hé Nijmegen, zijn jullie er nog?” De zaal reageerde direct enthousiast, waarna de avond prachtig werd vervolgd. Eerder die avond had hij al gekscherend opgemerkt dat het publiek hem niet ging vertellen dat het in Nijmegen op vrijdagavonden rustig was, aangezien het op woensdag en donderdag ook al een groot feest was geweest.

Het koor dat er de vorige avond bij was ontbrak vandaag, maar dat mocht de pret absoluut niet drukken. De show bleef van begin tot eind geweldig. Lied na lied was het puur genieten.

Ik besefte deze te meer dat dit de allerlaatste avond van de tour was. Opnieuw maakte ik volop foto’s en zelfs een complete geluidsopname, zodat ik dit moment later nog eens kon herbeleven. Toen When Tomorrow Comes 11:11 werd ingezet, wist ik dat de show ten einde liep. Dat bracht een kort moment van melancholie met zich mee, maar terugkijkend op alles wat ik met de band had meegemaakt, overheerste vooral een enorm positief en dankbaar gevoel.

Een jaar lang gratis naar Son Mieux-shows zat erop. Wat was het heerlijk om de band op deze manier te mogen beleven, gedurende een hele tour vol onvergetelijke middagen en avonden. Ik ben ontzettend blij dat ik dit heb mogen meemaken en zou het zo weer overdoen. En ach… wat denk je? De volgende drie concerten staan alweer lang en breed in de agenda!

Camiel, Olivier, Maud, Justin, Timo, Niels en Michiel, ontzettend bedankt!

Kleine sfeerimpressie