En toen zag ik in de verte de bandleden aankomen. Ze moesten over een loopbrug over het water, waardoor meteen duidelijk was dat hun opkomst aanstaande was. Geen verborgen entree achter de schermen, maar direct zichtbaar voor het publiek. Vanuit de mensen die het dichtst bij de loopbrug stonden, klonk al enthousiast gejuich.

De dj maakte plaats voor de volgende act. De presentatrice heette iedereen welkom en wenste het publiek veel plezier tijdens deze grootse muzikale avond. Een avond waar ik zelf deel van mocht uitmaken.

Maar terug naar 18 september. De avond werd met ieder nummer alleen maar magischer. Vooral na Tonight was dat het geval.

Camiel hield een tweede praatje, eentje dat ik nog niet eerder had gehoord. Het ging over Maud. Een maand eerder hadden zij en Olivier via sociale media aangekondigd dat ze volgend jaar ouders zouden worden. Dat betekende wel dat Maud tijdens het tweede deel van de 24Hours-tour afwezig zou zijn en ook het optreden in de Ziggo Dome moest missen.

Daar wilde Camiel even bij stilstaan. Hij sprak mooie woorden over een van zijn beste vriendinnen en sprak vooral zijn bewondering uit voor de manier waarop zij zich al die avonden was blijven inzetten, ondanks de problemen die haar zwangerschap met zich meebracht.

Het resultaat? Een juichend publiek, en Maud in tranen. De twee omhelsden elkaar, waarna Maud hem bedankte. En die tranen? Dat waren gewoon de fucking hormonen.

Daarna moest ze even bijkomen voordat ze kon deelnemen aan het volgende nummer. Nota bene Dark Before The Dawn, haar eigen duet! Toch ging het haar uitstekend af. Het werd een prachtig moment, dat werd beloond met een daverend applaus vanaf de overzijde van het podium.

En toen… toen besefte ik dat het optreden van Son Mieux er alweer bijna opzat. De band zou een uur spelen en was inmiddels zo’n drie kwartier op het podium. De tijd was voorbijgevlogen!

Morning, Dancing At The Doors Of Heaven en tot slot Multicolor. Met dat laatste nummer kwam er definitief een einde aan mijn festivalseizoen van 2026.

Het publiek werd bedankt. Niet alleen voor deze avond, maar voor alle mooie momenten van het afgelopen festivalseizoen. De band had ervan genoten en dat enthousiasme was wederzijds. Een oorverdovend applaus vulde het terrein, terwijl gejuich en gefluit van alle kanten klonken.

Vanaf het podium volgde nog een laatste buiging. Camiel riep een welgemeend ‘Dankjewel!’ en daarna verlieten de bandleden het podium.

Bij Maud waren nog enkele tranen te zien. Ook voor haar was dit een bijzonder afscheid: na acht jaar nam ze afscheid van het podium waarop ze al die tijd zo nauw met Camiel, Timo en later ook de andere bandleden had samengewerkt.

Op de loopbrug waren ze nog één keer te zien. Opnieuw klonk er geroep en gejuich vanuit het publiek. Ditmaal werden de bandleden echter opgewacht door reporters. Camiel, Timo en Olivier gaven ieder tweemaal een interview, waarna de avond er voor hen écht opzat.

En voor mij? Ik fietste naar huis met een hoofd vol muziek en de herinnering aan een prachtige avond. Een thuiswedstrijd, mijn favoriete band als openingsact en een festivalzomer die niet beter afgesloten had kunnen worden.

Een kleine sfeerimpressie

Setlist