Het onderwerp waarover maar weinig werd en wordt gesproken, is de oorlogsperiode. De herinneringen hieraan zijn te pijnlijk. De volgende generaties hielden enkel de onbeantwoorde vragen. Voor hen kan soms het kleinste detail uiterst waardevol zijn.

Tijdens mijn laatste bezoek aan het Nationaal Archief in Den Haag onderzocht ik dit onderwerp binnen mijn eigen familie en kwam uit bij het kamp “De Wijk”, gelegen in de relatief nieuwe villawijk Bergenbuurt in het westen van Malang. De straten hadden toepasselijke namen als de Boering-, Goentoer- of Merbaboeweg.

Tijdens de Japanse overheersing was hier een interneringskamp gevestigd. Tegen het eind van de oorlog werden de gevangenen overgebracht naar elders en de huizen weer teruggegeven aan de oorspronkelijke bewoners voor zover zijzelf nog buiten de kampen verbleven. In november 1945 diende het opnieuw als kamp. De een zei dat het was om de Europese inwoners van Malang veilig te houden, de ander zei dat het gewoonweg een interneringskamp was.

In een van de dossiers van het archief vond ik verschillende namen- en evacuatielijsten terug van dit en vijf andere kampen. Eén lijst trok meteen mijn aandacht. Hierop stonden 33 namen van overledenen binnen de kampmuren.

Het bijzondere aan deze lijst was dat er naast een overlijdensoorzaak bij een enkeling, ook het laatst bekende adres beschreven was.

Ik las dat het laatste adres van mevrouw van Belle aan de Goentoerweg 5 was. De heer Boudrie woonde aan het Idjenplein 5, zo ongeveer recht tegenover het stadsraceterrein. En mevrouw Moltzer-Kuypers, zij woonde aan de Moeriaweg 34.

Deze adresgegevens gaven wat meer betekenis aan het kamp en zij die zich enkel binnen de gedekken mochten verplaatsen.

Het zijn 33 namen, maar ook zij mogen er zijn. Zij hadden eveneens een verhaal, maar konden dit niet meer zelf vertellen. Wellicht is er iemand die zijn of haar familielid terugvindt in de lijst. Kijkt u hier eens: https://www.indischetokeh.com/bronnen/overledenen-kamp-de-wijk-te-malang